ازدواج سیاه سفید به قلم مرضیه نعمتی

پارت یک :

فصل 1
شیک و چمدان به دست در حال عبور از میان مسافران با چشم به دنبال عزیزانش می‌‌گشت. دستش را بالا آورد و نگاهی به ساعت مچی گران قیمتش انداخت. عقربه‌‌ها هشت صبح را نشان می داد. صدای فریاد زنانه‌‌ای نگاهش را متوجه روبه‌‌رویش کرد. مادرش دوان‌‌دوان به سمتش می‌‌‌‌دوید و با چشمانی اشکبار صدایش می‌‌زد. لبخندی بر لب نشاند و با گام‌‌هایی بلند به سویش رفت و در آغوشش گرفت:
ـ خوبی مامان؟
صدای مادرش را گریان شنید:
ـ عزیز دلم! کیوان جان. بالاخره اومدی؟ دلم برات یه ذره شده بود!
سر او را بوسید و گفت:
ـ گریه برای چیه؟ اومدم دیگه!
مادرش از آغوشش بیرون آمد و با چشمان اشکبارش نگاهش کرد:
ـ دیگه برنگرد کیوان! طاقت دوریت رو ندارم!
دلسوزانه به چشمان آرایش شده او نگاه کرد. هنوز هم مانند گذشته‌‌ها در قید و بند عمل‌‌های زیبایی و آراستگی ظاهری بود و برای دیده شدن کم نمی‌‌گذاشت اما نسبت به سال‌‌های گذشته پیرتر و شکسته‌‌تر به نظر می‌‌رسید.
ـ باباجون یه نگاهم این ورو بنداز!
نگاهش از صورت مادرش به سمت صدا چرخید و با دیدن صورت مهربان پدرش لبخند بر لبش نقش نشست. مثل همیشه ساده و محترم و آرام بود بر خلاف مادرش. به طرفش رفت و در آغوشش گرفت و گفت:
ـ سلام بابا!
پدرش خندان به پشت او زد و گفت:
ـ چطوری پسر؟
ـ قربونت برم!
ـ چقدر خوش تیپ شدی!
مادرش اشک چشمش را با پشت دست پاک کرد و لبخندزنان گفت:
ـ به مامانش رفته!
پدرش لبخندزنان سر تکان داد و او هم خندید:
ـ به هر دوتون رفتم!
از درب خروجی فرودگاه بیرون آمدند و صحبت‌‌کنان به سوی ماشین پدر رفتند. پدرش در را باز کرد و پشت فرمان نشست و او هم به احترام مادرش عقب نشست. مادرش در عقب را باز کرد و کنار او جای گرفت و گفت:
ـ می‌‌خوام پیش تو باشم!
به روی مادرش لبخند زد و به پدرش نگاه کرد. به شوخی گفت:
ـ بابا ناراحت نشه؟!
پدرش از آینه نگاه خندانی به او انداخت و گفت:
ـ من چی کاره‌‌ام که ناراحت شم؟
ـ اختیار دارین. شما اینجا همه کاره‌‌ای!
و به مادرش نگاه کرد. مادرش دست او را فشرد و گفت:
ـ تو خونه همش پیش باباتم. الان نوبت توئه!
خندید و گفت:
ـ باید تلافی همه روزایی که پیشم نبودی در بیاری.
مادرش مهربانانه گفت:
ـ همه‌‌ش رو جبران می‌‌کنم.
لبخندی بر لب نشاند و گفت:
ـ هنوزم کار می‌‌کنی؟
ـ معلومه پسر. مگه من می‌‌تونم بدونم آرایشگاهم زندگی کنم؟
پدرش با تاسف از آینه به او نگاه کرد:
ـ عوض اینکه بدون من نتونه زندگی کنه بدون آرایشگاهش نمی‌‌تونه.